Ahmak, derin düşüncelere dalmış gibi boş boş evdeki eşyaları izlemeye başladı. Eşyalar bıraktığı şekilde durmuyor, sanki sürekli yer değişiyordu…
Misafir odasındaki pikabın yanında duran tek kişilik beyaz koltukta oturuyordu. Saat yine gecenin geç saatleriydi. Ahmağın gözleri açıktı. Sırtını arkasına yaslamıştı. İçi geçmiş gibiydi. Yarı hayatta yarı uyku âleminde geziniyordu.
Işıktan oluşan silüet mahzen kapısını tekrar araladı. Gecenin davetsiz misafiri ahmağa musallat olmuş gibiydi. Onu bu saatlerde genellikle uykusunda yakalayıp tüm huzurunu ruhundan emerek çekip alıyordu. Mutfaktan ışığın olduğu odaya doğru geçtiği bölüm kapkaranlıktı. Yavaş yavaş ahmağın oturduğu odaya kadar ilerleyerek sessizliğin ortasında, odanın kapısında belirdi.
Yansıtılmış bir ışık gibi, simsiyah göz yuvasındaki oyuk içinde, halka benzeri siyahlıklarla koltukta oturan ahmağı izlerken yere basmayan ayakları titriyordu. Gergindi. Vücudu beyaz bir alevin yansımasını andırıyordu.
Beyaz koltuğunda oturan ahmak onu fark etmiş gibiydi ama hiç istifini bozmadı. Boş gözlerle karşısındaki tek kişilik diğer beyaz koltuğa bakıyordu. Tepkisiz ve çirkin suratında ilk kez insani bir eylem hayat buldu. Çok değil, bir damla gözyaşı burnunun kenarından süzülerek kirli ve bakımsız sakalının arasında gözden kayboldu…
Silüet bu durumu fark etti. Ahmağı ilk kez böyle görmüştü. Bu saatte hem uyanıktı hem de sonunda ona bir tepki vermişti. Yanından geçti. Tüylerini diken diken ederek karşısında anlamsızca baktığı tek kişilik beyaz koltuğa ışıktan oluşan vücudunu yavaşça indirdi. Bakışıyorlardı. Silüetin alevden oluşan titrek vücudu usulca sönerek insan suretine dönüşmeye başladı. Elleri, daha sonra da bacakları belirginleşti. O ürküten oyuktan oluşan karartılı gözlerinin içi de doluverdi. Bakmaya doyulamaz güzellikte gözleri vardı. Bu silüet aslında genç bir kadına aitti.
Ahmak, koltuktaki silüetin insan görüntüsüne baktıkça bir şeyleri anımsıyor gibiydi. Kaşlarını kaldırdı. Sonra gözlerini kapatırcasına kısarak koltuktaki bu varlığı iyice inceledi. Ağzından tek kelime çıkmıyordu, tepki de vermiyordu. Silüetin insani görüntüsüne kilitlenmişti. Onu doyasıya inceliyordu. İyice kıstığı gözlerini biraz daha kapattı.
Hatırlıyor muydu? Yoksa ondan korkuyor muydu? Silüetle sonunda sesli bir iletişim kurup konuşacak mıydı? Derken kapattığı gözlerini açamadı. Ahmak, uyuyakalmıştı.
Silüet bu olay karşısında öfkelendi. İnsani görüntüsü bir anda eski şekline büründü. Öfke yüklü, adeta patlamaya hazır beyaz bir alev topuna dönüştü. Bakmaya doyulamayan o güzel gözleri de simsiyah oyuktan oluşan boşluk şeklini aldı.
Yere basmayan ayaklarının üzerinde, birkaç adım uzaklıktaki ahmağın tepesine tüm nefretiyle dikildi! O tiz sesiyle korkunç bir çığlık atarak ışıktan bozma elleriyle uykudaki ahmağın suratına var gücüyle, öfkesiyle oluşturduğu bir tokat yapıştırdı! Ahmak ise yediği bu tokadın etkisiyle neye uğradığını şaşırmıştı! Kocaman kafası neredeyse boynundan ayrılacaktı! Ama sonuna kadar hak etmişti…
Yerinden sıçrayan ahmak irkildi. Sağa sola boş gözlerle baktı. Toparlanarak kendine geldi. Silüet bir anda ortadan yok olmuştu. Ahmak, o çirkin ve koca ağzını açarak çıkardığı garip seslerin eşliğinde bir güzel esnedikten sonra yarı uykulu haliyle üst kattaki yatak odasına çıktı. Sırt üstü yatağına uzandı. Yatağına asla yandan yatmazdı. Ayakucunun olduğu kısımdan oturarak sırt üstü kendini bırakır ve çıplak ayakları da her zaman döşeğinden dışarıya sarkardı. Yastığa başını değdirdiği anda hiçbir şey olmamışçasına uykusuna kaldığı yerden devam edebilirdi. Vurdumduymaz bir kaçık bile bu kadar rahat davranamazdı!
Yediği tokadın yüzündeki izleri henüz kaybolmadan, uyku âleminde çoktan kaybolmuştu.
Alper DEMİRCAN / Ahmak romanı 25. sayfadan alıntıdır.